W naszym regionie często mówi się jak Białorusini dbają o Puszczę i że
są wzorem do naśladowania w kwestii walki z kornikiem. Poniżej kilka słów o
tym, jak wygląda sytuacja za granicą, po dużych gradacjach kornika.
W dniu 24.11.2017 r. w Białowieskim Parku Narodowym odbyło
się spotkanie pn. „Park po drugiej stronie granicy”. Prelegentami byli: Anton
Kuzmickij z Parku Narodowego „Bieławieżskaja Puszcza” oraz Viktar Fenchuk,
przedstawiciel organizacji pozarządowych „APB BirdLife Belarus”, „Frankfurt
Zoological Society”.
Najważniejsze informacje przekazane podczas spotkania:
1. Park Narodowego „Bieławieżskaja Puszcza” (PNBP) znajduje
się na terenie całej białoruskiej części Puszczy i na cennych przyrodniczo
terenach przylegających. W minionych latach został powiększony i jego obecna
powierzchnia to 150 tys. ha. W 2013 roku zwiększono powierzchnię ochrony
ścisłej z 30 tys. ha do 60 tys. ha.
Ad. 1. Dla porównania: Polski BPN ma powierzchnię 10,5 tys.
ha i nie prowadzi się tam pozyskania drewna i gospodarki leśnej (nie wycina i
nie sadzi się drzew, całe martwe drewno pozostaje w lesie); ok. 50 tys. ha
pozostaje w zarządzie Lasów Państwowych, z tego ok. 12 tys. jest w rezerwatach
przyrody)
2. Oprócz ochrony ścisłej wyznaczone są strefy regulowanej
gospodarki: strefa sanitarna, strefa turystyczna, strefa gospodarcza.
3. W strefie ścisłej najważniejsze jest zachowanie
naturalnych procesów. Dopuszczone są tam badania naukowe, a turyści mogą
poruszać się tylko z przewodnikiem.
4. Duże gradacje kornika drukarza miały miejsce w 2004 i
2007 r. – wypadło wtedy ok. 75% świerków. Część powierzchni uprzątnięto, część
(w tym strefę pozostającą pod ochroną ścisłą) pozostawiono bez ingerencji. Po
gradacji w 2004 r. prowadzono monitoring porównując oba sposoby podejścia. W
miejscach gdzie posadzono las, dużo sadzonek wypadło na skutek zgryzania przez
jeleniowate. Tam, gdzie nie ingerowano w procesy, las sam się odnowił gatunkami
właściwymi dla siedliska - martwe drzewa utworzyły naturalną barierę
ograniczającą dostęp kopytnych. Po ponad 10 latach od gradacji z 2004 r. widać,
że lepsze efekty w odnowieniu są tam, gdzie człowiek nie ingerował.
5. W związku z gradacjami z 2004 i 2007 roku udział świerka
jako gatunku tworzącego drzewostan zmniejszył się i obecnie głównym gatunkiem
lasotwórczym jest sosna.
6. Przywiązuje się dużą wagę do prac nad renaturyzacją rzek
oraz odtworzeniem zmeliorowanych torfowisk niskich – bagna Dzikiego Nikoru,
rzeki Sołomianka, bagna Popielawa. W planach na 2018 rok jest odtworzenie
biegów rzek – dopływów Narwi zmeliorowanych na potrzeby transportu w latach 30
minionego wieku.
7. Od 2015 r. wprowadzone jest moratorium na wilka (obecnie
w PNBP jest ok. 50 osobników).
8. Żubrów w PNBP jest ok. 500 osobników. Roczny odstrzał
wynosi 10 osobników.
9. Liczebności wybranych ptaków: bocian czarny 25 par,
puszczyk mszarny 10 – 15 par, orlik grubodzioby ok. 8 par, są też 3 pary
mieszane, głuszec < 5 samców (nie jest znany powód zmniejszania się
liczebności).
10. Wokół gniazd ptaków drapieżnych tworzone są strefy
ochronne (poza obszarem ochrony ścisłej, gdzie jest to zbędne).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz